Zawartość

 

Najnowsze
Najczęściej czytane
Ważne terminy

Od 16 czerwca 2014 r., każdy diagnosta, aby przystąpić do specjalizacji, będzie musiał wcześniej odbyć dwuletni staż pracy w medycznym laboratorium diagnostycznym lub w innej jednostce właściwej dla danej dziedziny mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, a nie jak do tej pory roczny staż pracy.

Wykaz dziedzin specjalizacji
Dziedziny mające zastosowanie w ochronie zdrowia, w których diagnosta laboratoryjny może odbywać specjalizację to:
1. laboratoryjna diagnostyka medyczna;
2. laboratoryjna genetyka medyczna;
3. laboratoryjna immunologia medyczna;
4. mikrobiologia medyczna;
5. laboratoryjna transfuzjologia medyczna;
6. laboratoryjna toksykologia medyczna;
7. zdrowie publiczne;
8. zdrowie środowiskowe;
9. laboratoryjna hematologia medyczna;
10. cytomorfologia medyczna;
11. laboratoryjna parazytologia medyczna;
12. epidemiologia;
13. laboratoryjna diagnostyka sądowa – od 16 czerwca 2014 r. zastąpiona zostanie dwoma nowymi dziedzinami specjalizacji: laboratoryjną genetyką sądową oraz laboratoryjną toksykologią sądową.

Warunki podjęcia specjalizacji przez diagnostę
Specjalizację może rozpocząć osoba, która spełnia łącznie następujące warunki:
1) posiada prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego;
2) została zakwalifikowana do odbycia specjalizacji w postępowaniu kwalifikacyjnym.
Warunkiem koniecznym do zakwalifikowania diagnosty do podjęcia specjalizacji jest posiadanie przez niego wymaganego stażu pracy.

Postępowanie kwalifikacyjne
Diagnosta laboratoryjny ubiegający się o rozpoczęcie specjalizacji składa wniosek o rozpoczęcie specjalizacji do jednostki kształcącej, która przeprowadza postępowanie kwalifikacyjne. Wzór wniosku o rozpoczęcie specjalizacji określa załącznik nr 3 rozporządzenia. Nowy wzór wniosku obowiązuje od 22 stycznia 2014 r. Na podstawie przepisów przejściowych zachowują jednak ważność wnioski o rozpoczęcie specjalizacji złożone według poprzednio obowiązującego wzoru.

Wniosek o rozpoczęcie specjalizacji składa się w terminie do dnia 15 grudnia albo do dnia 15 czerwca każdego roku.

Postępowanie kwalifikacyjne, które obejmuje:

• ocenę formalną wniosku o rozpoczęcie specjalizacji;
• ocenę wiedzy zawodowej i udokumentowanych osiągnięć zawodowych diagnosty laboratoryjnego w przypadku, gdy liczba wnioskujących przekroczy liczbę miejsc specjalizacyjnych w danej jednostce kształcącej.

Do podjęcia specjalizacji kwalifikuje się osoby, które uzyskały największą liczbę punktów.

Umowa specjalizacyjna
Jednostka kształcąca ma obowiązek umożliwić diagnoście laboratoryjnemu rozpoczęcie specjalizacji w terminie nie dłuższym niż 4 miesiące od zakończenia postępowania kwalifikacyjnego. W tym celu zawiera z diagnostą umowę o szkolenie określającą wzajemne prawa i obowiązki wynikające z realizacji programu specjalizacji, w tym sposób i tryb uiszczania opłaty za specjalizację.

Czas trwania specjalizacji
Diagnosta laboratoryjny rozpoczyna specjalizację w terminie określonym przez kierownika specjalizacji w karcie specjalizacji. Przesunięcia terminu rozpoczęcia specjalizacji dokonuje na uzasadniony wniosek diagnosty laboratoryjnego kierownik specjalizacji. O przesunięciu terminu rozpoczęcia specjalizacji jednostka kształcąca jest obowiązana powiadomić wojewodę.

Czas trwania szkolenia specjalizacyjnego w poszczególnych dziedzinach określa program specjalizacji. Czas ten nie może być krótszy niż 3 lata, z wyjątkiem specjalizacji ze zdrowia publicznego, której czas trwania nie może być krótszy niż 4 lata, a w przypadku diagnostów posiadających specjalizację I stopnia – nie krótszy niż 2 lata.

Na uzasadniony wniosek diagnosty czas trwania specjalizacji może zostać przedłużony, jednak o okres nie dłuższy niż 24 miesiące.

Państwowy egzamin specjalizacyjny diagnosty laboratoryjnego (PESDL)
Sposób i tryb składania egzaminu państwowego, tryb powoływania państwowej komisji egzaminacyjnej oraz zakres zadań komisji określają przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych (Dz. U. Nr 126, poz. 1319 z późn. zm.).

PESDL dla każdej dziedziny składa się z dwóch części w następującej kolejności: egzamin teoretyczny i praktyczny.

Obecnie egzamin teoretyczny jest przeprowadzany w formie:
1) egzaminu testowego, jeżeli do PESDL w danej dziedzinie w sesji zostanie dopuszczonych co najmniej 20 osób, albo
2) egzaminu ustnego.

Ostatnim egzaminem jest egzamin praktyczny. Warunkiem dopuszczenia do części praktycznej PESDL jest uzyskanie pozytywnego wyniku z egzaminu teoretycznego PESDL.

W czasie składania egzaminu ustnego lub praktycznego może być obecny w charakterze obserwatora kierownik specjalizacji osoby zdającej PESDL.

Opłaty
Specjalizacja i egzamin państwowy są odpłatne. Opłaty z tym związane ponosi osoba odbywająca specjalizację. Wysokość opłat za specjalizację i za egzamin państwowy nie może przewyższać planowanych kosztów związanych z przeprowadzeniem specjalizacji lub egzaminu państwowego.
Wysokość opłaty za egzamin państwowy ustala Dyrektor Centrum Egzaminów Medycznych (CEM) i podaje do publicznej wiadomości na stronie internetowej CEM.

Dokumentacja z PESDL
Dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych wydaje jednostka szkoląca na podstawie zaświadczenia przesłanego przez CEM w Łodzi.
Dyplom uzyskania tytułu specjalisty uczelnia wydaje w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania kompletnej dokumentacji egzaminacyjnej.

Używamy plików cookie, żeby ciągle poprawiać jakość witryny.
Dowiedz się więcej.